Linkse Gedachten

Ik wordt doodziek van die christelijke fundamentalisten die denken dat ze hun levensopvattingen aan iedereen kunnen opdringen zonder de gevolgen ervan te voelen. Ze willen martelaartje spelen maar zonder dat het hun ook maar iets kost. Ik heb het natuurlijk over die zogenaamde christelijke ambtenaren die zich “gewetensbezwaard” voelen om homohuwelijken te voltrekken. Niet dat Jesus ook maar één woord aan homofilie heeft gewijd, maar dat stopt deze fanatici niet.

Integendeel. Niet alleen weigeren deze “christenen” hun werk uit te voeren, maar ze geloven ook nog eens dat ze dat ongestraft moeten kunnen doen. En het CDA en de christen-fundamentalistische partijen steunen hun hierbij. Ook zij stellen dat beambten die het voltrekken van homohuwelijken weigeren niet ontslagen kunnen worden en sterker nog, dat solicitanten ook niet op deze reden kunnen worden afgewezen. Op deze manier wordt de moraal van een kleine, haatdragende minderheid opgedrongen aan de rest van ons.

Waar is Wilders wanneer je hem nodig hebt?

Zoveel wordt er dit jaar aan defensie besteed (7762,3 miljoen euro om precies te zijn). En waar wordt dit allemaal aan uitgegeven?

Nederland kiest voor een actieve en constructieve rol in Europa en in de wereld. De inzet van militairen in Afghanistan, Congo, Soedan, Libanon en tal van andere plaatsen, vaak onder moeilijke en risicovolle omstandigheden, onderstreept de bereidheid van ons land om actief bij te dragen aan internationale veiligheid en stabiliteit. In 2006 zijn ruim tienduizend militairen uitgezonden naar operaties in het buitenland. Ook binnen de eigen landsgrenzen is de krijgsmacht actief. Defensie garandeert de continue beschikbaarheid van 4600 militairen, binnen afgesproken reactietijden, ter ondersteuning van de civiele autoriteiten bij rampenbestrijding en crisisbeheersing.

De regering stemt het veiligheidsbeleid af op de nieuwe situatie in de wereld. Onze krijgsmacht is in staat op alle geweldsniveaus te opereren samen met onze bondgenoten. Indien noodzakelijk kan Defensie grotere land-, zee- en luchtoperaties uitvoeren, evenals early entry operaties waarin snel een militair overwicht moet worden bereikt. Defensie draagt bij aan de doelstelling van de regering door zich te richten op vredesmissies, op bestrijding van terrorisme, op conflictpreventie en op wederopbouw. Onze militairen treden in internationale missies veelal op temidden van de bevolking, waaronder zich zowel onschuldige burgers als tegenstanders bevinden, en onder het toeziend oog van de media. Het belangrijkste doel van de operatie is niet de militaire overwinning, maar het scheppen van de voorwaarden voor het politieke proces, met als kern staatsvorming. Daarvoor is een geïntegreerde, veelomvattende aanpak nodig waarin verschillende internationale organisaties, departementen, non-gouvernementele organisaties en het bedrijfsleven hun rol spelen, doorgaans aangeduid als de 3D-benadering: Diplomacy, Defence and Development .

[…]

In 2008 zal Defensie in ieder geval bijdragen aan de NAVO-operatie ISAF in Afghanistan, de VN-operaties UNMIS in Soedan en UNIFIL in Libanon, de EU-missie EUFOR in Bosnië-Herzegovina en de NAVO-trainingsmissie NTM-I in Irak. Hoewel veel aandacht naar Uruzgan uitgaat, richt Defensie zich mede op de mogelijke nieuwe inzet in andere delen van de wereld, met name Afrika. Defensie bereidt voorts een bijdrage van waarschijnlijk enige tientallen marechaussees voor aan de politiecomponent van de civiele EU-missie in Kosovo.

Niet aan de bescherming van het land, want zoals ik al eens eerder heb gezegd, echte bedreigingen hebben we niet meer. In plaats daarvan nemen we deel aan allerlei dubieuse “vredesmissies” om de wereld veilig te houden voor de Verenigde Staten. Geen wonder dat er geen geld is om de politie, verplegers en leraren goed te betalen…

Als een goede zoon uit een gematigd links gezin ben ik altijd opgegroeid met de gedachte dat Nederland trots moet zijn op de bijdrages het traditioneel levert aan Verenigde Naties vredesmissies. Nederland bewaart maar mooi de vrede in allerlei verre vreemde landen, dacht it altijd. Maar dit klopt natuurlijk niet. Wat we echt doen is, zoals in Afghanistan een marionetten regering op de been houden, of, zoals in Libanon of de Sudan, een situatie “bevriezen” die gunstig is voor Washington (en Europa), of, zoals in Bosnië en Kosovo, een neo-coloniaal protectoraat ondersteunen. Met al deze inzet bewijst Nederland keer op keer een brave knecht te zijn van de Amerikaanse wereldorde.

Als Eric éénmaal op dreef is, dan kan hij het ook &7eacute;cht goed zeggen. Hier heeft hij het over minister Hirsch Ballin’s nieuwe plannetje om nieuwe burgers een eed van verbondenheid te laten af leggen:

Voor wie leg je die verklaring immers af? Voor degenen die zo ongelooflijk aardig zijn geweest om je een paspoort te geven en je zogenaamd als een van hen te verwelkomen. Maar meer dan dat geeft het mij het gevoel dat de superioriteit van onze cultuur en waarden nog eens nederig toegegeven moet worden door de nieuwe Nederlander.

Het suggereert bovendien dat de oorspronkelijke cultuur en waarden door de nieuwe Nederlander worden ingeruild voor een beter setje. Met andere woorden: de Nederlandse cultuur is de beste en er is geen enkele reden om er iets aan te veranderen.

Het is de benepenheid van de vijftiger jaren: onze cultuur is de beste en alles wat naar verandering riekt moet hardop en zo vaak mogelijk afgewezen worden. Ik ben benieuwd wanneer er ingevoerd gaat worden dat er in openbare instellingen met kantine tenminste vier van de vijf aangeboden gerechten stamppotten met draadjesvlees moeten zijn.

De spruitjeslucht dampt er inderdaad vanaf; en ik hou van spruuten, maar dit gaat te ver.

In de Ban van Fortuyn
Jutta Chorus en Menno de Galan
344 pagina’s met index
published in 2002

Toen Pim Fortuyn werd vermoord op 6 mei 2002 was dit de eerste politieke moord in Nederland sinds de zeventiende eeuw. Het was dus met recht het eind van een tijdperk, de dag dat de politiek haar onschuld verloor. De moord zette een veranderingsproces op gang wat nog steeds niet is afgelopen. Volkert van der G., Fortuyn’s moordenaar, dacht met zijn daad het land te bevrijden van een gevaarlijk man, maar het enige waar hij echt in is geslaagd is van Fortuyn een martelaar te maken. Fortuyn werd een symbool voor iedereen die eng rechts was, een vlag waaronder veel vieze dingen, ook dingen waar Fortuyn het niet mee eens zo zijn geweest, verkocht konden worden. En alhoewel het “Fortuynisme” en de LPF bijna geheel uit de politiek zijn verdwenen leeft die erfenis van Fortuyn nog steeds voort.

In de Ban van Fortuyn begint terecht met de dag van zijn moord en de nasleep daarvan, waarna een sprong terug in de tijd wordt gemaakt naar Fortuyn’s jeugd en vroege carrieré. Vandaar wordt Fortuyn op de voet gevolgd door zijn turbulente leven, zijn tijd als politicus en uiteindelijk zijn moord en wat er daarna gebeurde met zijn partij. De auteurs zijn twee bekende journalisten die Fortuyn al vanaf het begin van zijn carrieré hadden gevolgd en sympathiek tegenover hem stonden, wat niet betekende dat ze het automatisch eens waren met zijn ideologie en denkbeelden.

Zelf ben ik niet zo’n fan van Fortuyn. Hij was nu eenmaal een rechtse populist met enige neiging naar Islamfobie, in een periode waarin dit vuurtje echt niet meer hoefde te worden aangewakkerd. Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest als toen het bekend werd dat zijn moordenaar een blanke dierenactivist was; als het een voortijdige Mohammed B. kloon was geweest dan hadden we echte rassenrellen gehad en niet alleen een fikkie in de parkeergarage van de Tweede Kamer.

Maar wie was Fortuyn nu eigenlijk? Volgens In de Ban van Fortuyn kwam hij in ieder geval uit een kleinburgelijk, provinciaal, Katholiek gezin en was hij vanaf het begin altijd iemand die in het middelpunt van de belangstelling moest staan. Fortuyn studeerde sociologie, rechten, geschiedenis en economie in Amsterdam, kreeg begin jaren tachtig een baan als leraar aan de universiteit in Groningen waar hij Marxistische sociologie onderwees, waar hij langzaam politiek verschoof van het in de mode zijnde linksradicalisme naar de PvdA. In 1986 volgde een benoeming als researcher voor de Sociaal-Economische Raad en drie jaar later werd hij zelfs directeur van de OV-Studentenkaart BV. daar vetrok hij toendertijd met een fikse ruzie, om uiteindelijk als voltijd Elsevier columnist en afterdinner speaker te eindigen. Hierdoor en door zijn vele boeken werd hij langzamerhand een bekende Nederlander, in ieder geval in politieke en zakenkringen, iemand die steeds vaker werd gevraagd om rechts-liberale standpunten te komen verdedigen in de vele discussieprogramma’s die Nederland rijk is.

Maar zijn invloed bleef voorlopig beperkt en hij stonds zelfs bekend als een beetje een loser, die keer op keer goede betrekkingen verloor omdat hij te eigenwijs was en niet zo goed met anderen kon samenwerken. Ondertussen jeukte het bij hem om echt
iets groots te presteren.

En toen was daar Leefbaar Nederland, de partij van Jan Nagel en Henk Westbroek die was ontstaan uit hun succesvolle lokale partijen in Hilversum en Utrecht, partijen die zich afzetten tegen de gevestigde politiek en daar zoveel succes meehadden dat “leefbaar”partijen overal als paddestoelen uit de grond sprongen. Toen deze partijen bij de lokale verkiezingen dan hun beloftes waarmaakten en de grote winnaar werden van de verkiezingen waren de verwachtingen dan ook hooggespannen…

Voor de landelijke verkiezingen was echter wel een leider nodig en dat werd dus Fortuyn, die met de gemeenteraads verkiezingen in Rotterdam al gelijk de Leefbaar partij daar aan een forse overwinning had geholpen. Desondanks stond de top van LN, zo maken de auteurs duidelijk, eerst huiverig tegen het idee om Fortuyn bij de partij te halen; pas toen duidelijk was dat hij een stemkanon van formaat zou zijn werd hij echt gevraagd. Dat gebeurde in november 2001 en ondmiddelijk schoot Leefbaar Nederland omhoog in de peilingen. De tijd was rijp voor een nieuwe, charismatige partij, want de kiezer had genoeg van de grauwe jaren negentig en de arrogantie van de “grote vier”: CDA, PvdA, VVD en D66. Met Fortuyn leek LN die partij te zijn.

Het sprookje duurde niet lang, want al snel ging Fortuyn iets te ver voor de LN top, met zijn voornemen om artikel 1 uit de Grondwet te schrappen als dit artikel hem zo beletten de Islam een “achterlijke godsdienst” te noemen.

Dus toen stichte Fortuyn maar zijn eigen partij, de Lijst Pim Fortuyn en zoals we weten werd deze de op één na grootste partij in de Tweede Kamer bij de verkiezingen van mei 2002. Voor hemzelf kwam het te laat, maar de overwinning voor zijn ide&eulm;n en tegen de oude politiek leek compleet.

Maar ja, de LPF bleek als snel minder een partij en meer een verzameling dorpsgekken te zijn, die met alles en iedereen, inclusief zichzelf, ruzie kregen. Het was een mooie soap, die paar maanden dat ze in de regering zat, maar het toonde aan dat zonder Fortuyn zelf zijn beweging niks kon. Bij de volgende verkiezingen verloren ze het merendeel van hun zetels weer, modderden nog een paar jaar verder maar na de dramatisch verloren verkiezingen van 2006 hieven ze zichzelf maar op. Tot zover het Fortuynisme.

Wat er nu uiteindelijk overbleef van de erfenis van Fortuyn, is onduidelijk. De beweging die hij in gang heeft gezet is op sterven na dood, en zijn roep voor een nieuwe politiek is in de kiem gesmoord. Wat is overgebleven is, helaas, de ongenuanceerde afkeer van de Islam waarmee Wilders nu zo scoort…

Het kabinet heeft een plan bedacht dat het voor werkgevers mogelijk maakt om snel, goedkoop en zonder opgaaf van reden een werknemer te kunnen ontslaan. Dat flitsontslag moet heel erg snel van tafel, vindt de FNV.

Als het plan doorgaat, heeft uw werkgever geen vergunning of toestemming van de rechter meer nodig om u te ontslaan. Werkgevers willen al jaren een soepeler ontslagrecht. Ze willen snel en goedkoop van werknemers af. Het kabinet bedient ze nu op hun wenken. Werknemers betalen de rekening.

Stel, u heeft een contract en uw baas wil u ontslaan. Dan toetst op dit moment nog het Centrum voor Werk en Inkomen (CWI) of de kantonrechter of dat ontslag wel terecht is. Straks is die controle er niet meer bij. Wil uw baas van u af, om welke reden dan ook? Als het aan het kabinet ligt, staat u straks in vier weken op straat. Nu is die opzegtermijn nog twee of drie maanden.

Tekst van de FNV website tegen het flitsontslag.

Stop het flitsontslag en kom naar de manifestatie op zaterdag 24 november in Rotterdam. Laat het kabinet zien dat Nederland tegen het flitsontslag is.

Volgens het NRC Handelsblad wekken de defensieplannen van het PvdA wrevel op bij de coalitiepartners:

Tijdens een overleg in de Tweede Kamer over het personeelsbeleid nam zowel CDA als Christenunie afstand van de PvdA. „Absoluut onwenselijk”, luidde het oordeel van Tweede Kamerlid Knops (CDA). Zijn collega Voordewind van de ChristenUnie noemde het PvdA-plan „veel te voorbarig”. Ook de VVD had geen goed woord over voor de voorstellen van de PvdA om de begroting van het ministerie van Defensie drastisch te herschikken. „Ik verwijs het direct naar de prullenbak”, aldus Kamerlid Boekestijn. Het afgelopen weekeinde noemde minister Van Middelkoop (Defensie, CU) het plan van de PvdA al „ontmoedigend voor de krijgsmacht”.

In de notitie met de naam ‘In dienst van Nederland’ stelt de PvdA voor het aantal fregatten van de marine opnieuw te halveren (van zes naar drie), moet de landmacht opnieuw tanks inleveren (van 60 naar 44) en blijven van de artillerie nog 12 stuks geschut over (tegenover 24 in de plannen van minister Van Middelkoop). Ook het aantal operationele F-16 gevechtsvliegtuigen kan volgens de PvdA verder omlaag: van 72, zoals minister Van Middelkoop eerder voorstelde, naar 54.

Mij irriteert het ook: het gaat niet ver genoeg. Zoals ik al eerder zei toen de regering kwam met bezuinigingen op defensie schaf het dan helemaal af. We gebruiken het tenslotte alleen nog maar voor dubieuse “vredesmissies” in landen die ons liever zien gaan dan komen. Voor de landsverdediging is het leger allang niet meer nodig, nu de grootste dreiging van terroristen afkomstig is. Het geld dat we overhouden als het leger wordt afgeschaft kunnen we ook goed gebruiken, in de gezondheidszorg, het onderwijs, voor de opvang van de vergrijzing, noem maar op. En als we het leger niet afschaffen, maar ons blijven laten gebruiken voor verdere uitzendingen, dan zullen de kosten alleen maar toenemen, zoals minister van defensie Van Middelkoop al toegaf gisteren:

Wil Nederland de missie in Uruzgan voortzetten en ook in de toekomst een over de hele wereld snel inzetbare krijgsmacht hebben, dan moet er niet minder maar meer geld voor defensie beschikbaar komen, zegt de minister. „Niemand koopt wat voor een krijgsmacht die na één operatie is uitgewoond.” En: „Na meer dan vijftien jaar bezuinigen wordt het tijd dat de Nederlandse politiek begint te wennen aan het idee dat hogere defensieuitgaven nodig kunnen zijn.”

En dan hebben we het nog niet eens over de menselijke kosten.

Nog geen tien procent. Dat was de opkomst bij het burgemeestersreferendum in Utrecht:

Het burgemeestersreferendum in Utrecht is uitgedraaid op een volledige mislukking. Slechts 9,4 procent van de stemgerechtigden is komen opdagen. Hierdoor is het referendum ongeldig. Voor wat het waard is: Aleid Wolfsen won. Hij wordt waarschijnlijk donderdag door de gemeenteraad gekozen tot nieuwe burgemeester van Utrecht.

De enige twee kandidaten waren Ralph Pans en Aleid Wolfsen, beiden van de PvdA. Omdat minder dan dertig procent van de gerechtigden een stem heeft uitgebracht, is het referendum ongeldig verklaard.

Vandaag wordt er door de politiek gedaan alsof dit bewijst dat een burgemeestersreferendum zinloos is omdat de burger er niet op zit te wachten. Maar dat is natuurlijk onzin. Wat het bewijst is dat een keuze tussen twee verschillende PvdA kandidaten geen keuze is en dat de Utrechtse stemmers dit donders goed door hebben. Waarom zou in vredesnaam gaan stemmen als je helemaal geen PvdA burgemeester wilt?

De Pers bericht over een lesbisch gemeenteraadslid van de ChristenUnie die wegens gebrek aan steun opstapt:

Het enige gemeenteraadslid van de ChristenUnie in Wageningen is opgestapt vanwege haar geaardheid. Monique Heger heeft donderdagavond bekendgemaakt dat ze ontslag neemt als volksvertegenwoordiger in de gemeenteraad ‘wegens persoonlijke omstandigheden’. Heger is enige tijd geleden een relatie aangegaan met een vrouw, licht de partij het ontslag toe.

Een deel van haar steunfractieleden en bestuur liet weten moeite te hebben met ‘deze nieuwe situatie’ nadat Heger om hun mening had gevraagd. Heger zou daaruit zelf de conclusie hebben getrokken dat zij als raadslid geen volledig draagvlak heeft bij de mensen met wie zij een team vormt. “Dat is jammer, maar ik heb hier wel begrip voor”, zegt Heger op de lokale website van haar partij. “Uiteindelijk gaat het mij niet om mijzelf, maar om de politieke standpunten van de ChristenUnie. Daar moet je met elkaar voor kunnen gaan.”

En dat doet me denken. Hier hebben we iemand die de normen en waarden van haar partij onderschrijft, maar door haar geaardheid zich toch geroepen voelt het gemeenteraad lidmaatschap op te geven omdat deze normen en waarden nu eenmaal een zekere vijandigheid tegenover homosexualiteit met zich meebrengen. Mijn vraag is, waarom staan we het nog toe dat dit zo is, of erger, waarom staan we in Nederland een partij toe, de SGP, die discrimineert op geslacht?

Natuurlijk moet er ruimte zijn binnen het politiek stelsel voor partijen van alle soorten overtuigingen: Christelijk, conservatief, liberaal, communistisch, socialistisch, maar tegelijkertijd vind ik dat we op zijn minst kunnen eisen dat deze partijen zich houden aan artikel 1 vand e grondwet: niet discrimineren.