Linkse Gedachten

In de Ban van Fortuyn
Jutta Chorus en Menno de Galan
344 pagina’s met index
published in 2002

Toen Pim Fortuyn werd vermoord op 6 mei 2002 was dit de eerste politieke moord in Nederland sinds de zeventiende eeuw. Het was dus met recht het eind van een tijdperk, de dag dat de politiek haar onschuld verloor. De moord zette een veranderingsproces op gang wat nog steeds niet is afgelopen. Volkert van der G., Fortuyn’s moordenaar, dacht met zijn daad het land te bevrijden van een gevaarlijk man, maar het enige waar hij echt in is geslaagd is van Fortuyn een martelaar te maken. Fortuyn werd een symbool voor iedereen die eng rechts was, een vlag waaronder veel vieze dingen, ook dingen waar Fortuyn het niet mee eens zo zijn geweest, verkocht konden worden. En alhoewel het “Fortuynisme” en de LPF bijna geheel uit de politiek zijn verdwenen leeft die erfenis van Fortuyn nog steeds voort.

In de Ban van Fortuyn begint terecht met de dag van zijn moord en de nasleep daarvan, waarna een sprong terug in de tijd wordt gemaakt naar Fortuyn’s jeugd en vroege carrieré. Vandaar wordt Fortuyn op de voet gevolgd door zijn turbulente leven, zijn tijd als politicus en uiteindelijk zijn moord en wat er daarna gebeurde met zijn partij. De auteurs zijn twee bekende journalisten die Fortuyn al vanaf het begin van zijn carrieré hadden gevolgd en sympathiek tegenover hem stonden, wat niet betekende dat ze het automatisch eens waren met zijn ideologie en denkbeelden.

Zelf ben ik niet zo’n fan van Fortuyn. Hij was nu eenmaal een rechtse populist met enige neiging naar Islamfobie, in een periode waarin dit vuurtje echt niet meer hoefde te worden aangewakkerd. Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest als toen het bekend werd dat zijn moordenaar een blanke dierenactivist was; als het een voortijdige Mohammed B. kloon was geweest dan hadden we echte rassenrellen gehad en niet alleen een fikkie in de parkeergarage van de Tweede Kamer.

Maar wie was Fortuyn nu eigenlijk? Volgens In de Ban van Fortuyn kwam hij in ieder geval uit een kleinburgelijk, provinciaal, Katholiek gezin en was hij vanaf het begin altijd iemand die in het middelpunt van de belangstelling moest staan. Fortuyn studeerde sociologie, rechten, geschiedenis en economie in Amsterdam, kreeg begin jaren tachtig een baan als leraar aan de universiteit in Groningen waar hij Marxistische sociologie onderwees, waar hij langzaam politiek verschoof van het in de mode zijnde linksradicalisme naar de PvdA. In 1986 volgde een benoeming als researcher voor de Sociaal-Economische Raad en drie jaar later werd hij zelfs directeur van de OV-Studentenkaart BV. daar vetrok hij toendertijd met een fikse ruzie, om uiteindelijk als voltijd Elsevier columnist en afterdinner speaker te eindigen. Hierdoor en door zijn vele boeken werd hij langzamerhand een bekende Nederlander, in ieder geval in politieke en zakenkringen, iemand die steeds vaker werd gevraagd om rechts-liberale standpunten te komen verdedigen in de vele discussieprogramma’s die Nederland rijk is.

Maar zijn invloed bleef voorlopig beperkt en hij stonds zelfs bekend als een beetje een loser, die keer op keer goede betrekkingen verloor omdat hij te eigenwijs was en niet zo goed met anderen kon samenwerken. Ondertussen jeukte het bij hem om echt
iets groots te presteren.

En toen was daar Leefbaar Nederland, de partij van Jan Nagel en Henk Westbroek die was ontstaan uit hun succesvolle lokale partijen in Hilversum en Utrecht, partijen die zich afzetten tegen de gevestigde politiek en daar zoveel succes meehadden dat “leefbaar”partijen overal als paddestoelen uit de grond sprongen. Toen deze partijen bij de lokale verkiezingen dan hun beloftes waarmaakten en de grote winnaar werden van de verkiezingen waren de verwachtingen dan ook hooggespannen…

Voor de landelijke verkiezingen was echter wel een leider nodig en dat werd dus Fortuyn, die met de gemeenteraads verkiezingen in Rotterdam al gelijk de Leefbaar partij daar aan een forse overwinning had geholpen. Desondanks stond de top van LN, zo maken de auteurs duidelijk, eerst huiverig tegen het idee om Fortuyn bij de partij te halen; pas toen duidelijk was dat hij een stemkanon van formaat zou zijn werd hij echt gevraagd. Dat gebeurde in november 2001 en ondmiddelijk schoot Leefbaar Nederland omhoog in de peilingen. De tijd was rijp voor een nieuwe, charismatige partij, want de kiezer had genoeg van de grauwe jaren negentig en de arrogantie van de “grote vier”: CDA, PvdA, VVD en D66. Met Fortuyn leek LN die partij te zijn.

Het sprookje duurde niet lang, want al snel ging Fortuyn iets te ver voor de LN top, met zijn voornemen om artikel 1 uit de Grondwet te schrappen als dit artikel hem zo beletten de Islam een “achterlijke godsdienst” te noemen.

Dus toen stichte Fortuyn maar zijn eigen partij, de Lijst Pim Fortuyn en zoals we weten werd deze de op één na grootste partij in de Tweede Kamer bij de verkiezingen van mei 2002. Voor hemzelf kwam het te laat, maar de overwinning voor zijn ide&eulm;n en tegen de oude politiek leek compleet.

Maar ja, de LPF bleek als snel minder een partij en meer een verzameling dorpsgekken te zijn, die met alles en iedereen, inclusief zichzelf, ruzie kregen. Het was een mooie soap, die paar maanden dat ze in de regering zat, maar het toonde aan dat zonder Fortuyn zelf zijn beweging niks kon. Bij de volgende verkiezingen verloren ze het merendeel van hun zetels weer, modderden nog een paar jaar verder maar na de dramatisch verloren verkiezingen van 2006 hieven ze zichzelf maar op. Tot zover het Fortuynisme.

Wat er nu uiteindelijk overbleef van de erfenis van Fortuyn, is onduidelijk. De beweging die hij in gang heeft gezet is op sterven na dood, en zijn roep voor een nieuwe politiek is in de kiem gesmoord. Wat is overgebleven is, helaas, de ongenuanceerde afkeer van de Islam waarmee Wilders nu zo scoort…

Wilders de laatste vijf jaar: Moslims dit, Islam dat, geen nieuwe moskees, geen Moslim migranten, de minister is “knettergek”, verscheur de Koran, etc. etc. Wilders vandaag, nu iemand eindelijk eens wat tegengas geeft aan hem en zijn geblaat:

Hoewel voorzitter Doekle Terpstra van de HBO-raad wat „gas terugneemt”, blijft PVV-leider Geert Wilders woedend over diens oproep om een tegenbeweging tegen hem te vormen. „Terpstra heeft gezegd dat ik het kwaad ben dat gestopt moet worden. Dan ben je niet goed bij je hoofd”, aldus Wilders dinsdag.

Hij verwijt Terpstra dat die een ‘fatwa’ (banvloek) tegen hem heeft uitgesproken. „Dan ben je een zieke geest.” Wilders spreekt ook van „een belediging van de PVV-kiezer”.

Zielig hoor. Hij kan dus gewoon echt niet tegen kritiek. Wilders heeft een grote bek en vindt dat iedereen dit moet slikken, maar kan zelf dus niet incasseren.

PvdA minister Ella Vogelaar (verantwoordelijk voor wonen, wijken en integratie) had van het weekend een interview met Trouw. Hierin zei ze dingen over de Islam die in politiek correct Nederland simpelweg niet door de beugel kunnen. Ze zei namelijk het volgende: “ik wil moslims helpen zich hier thuis te voelen. Islam en moslims moeten zich hier kunnen wortelen, omdat moslims ook burgers zijn van dit land.” Dat kan natuurlijk helemaal niet, laat staan dat een minister mag zeggen dat er op termijn wel eens sprake kon zijn van een “Joods-Christelijk-Islamitische traditie” in Nederland of dat de overheid “steun, óók financiële” zou kunnen geven aan religieuze instellingen van nieuwe Nederlanders. Het laatste is helemaal uit de boze.

Weet de minister dan niet dat integratie eenrichtingsverkeer is, waarbij de nieuwe Nederlander zich volledige moet conformeren aan wat we deze week denken dat het Nederlander zijn inhoudt? Dat het enige wat zij mogen meenemen van hun eigen cultuur hun voedsel is, mits natuurlijk aangepast aan de Nederlandse smaak en eetgewoontes?

Weet ze dan niet dat Moslims “onze kernwaarden” (Rutte) niet onderschrijven, zoals het homohuwelijk (net als CDA en ChristenUnie), het recht van vrouwen om “baas in eigen buik te zijn (net als CDA en ChristenUnie) of de gelijke positie van man en vrouw (net als CU en SGP)?

Alle sarcasme op een stokje, het bijna hysterische gebral waarmee deze nuchterer observaties van de minister werden ontvangen door de usual suspects toont aan hoe politiek correct het zogenaamde Islam-debat is geworden in Nederland. Gezond boerenverstand vertelt ons dat, met een slordig miljoen aanhangers in Nederland, de Islam niet echt snel uit ons straatbeeld zal verdwijnen en dus onvermijdelijk ons culturele en politieke aanzicht mede zal gaan bepalen.

Maar in de huidge politieke realiteit durft nog links nog rechts deze waarheid te verkondigen, laat staan er naar te handelen. In plaats daarvan wordt over de hele linie gehandeld alsof we al deze mensen kunnen dwingen hun eigen cultuur, hun eigen normen en waarden, hun eigen tradities en mas in te ruilen voor de Hollandse, waarbij wordt gedaan alsof de hollanders zelf het allemaal met elkaar eens zijn over wat nou precies onze cultuur, onze normen en waarden en onze tradities zijn. Dit is een waanbeeld en hoe sneller dit verdampt zodat we samen, met heldere blik, echt tot integratie kunnen overgaan, waarbij integratie weer tweerichtings- i.p.v. éénrichtingsverkeer wordt, hoe beter. Het alternatief is een geradicaliseerde, gespleten samenleving.

Ik heb het zelf nog niet geluisterd, maarde Amerikaanse radio show On Point Radio heeft interview met Ayaan Hirsi Ali beschikbaar online. We mogen haar zelf ondertussen een beetje vergeten zijn, maar in Amerika Hirsi Ali is nog steeds een martelaar in de strijd tegen het Islamofascisme zoals de Amerikanen het zo mooi overdreven kunnen zeggen…

Vandaag op pagina 6 in de nieuwe gratis “kwaliteitskrant” De Pers een groot interview (1/3de van de pagina) met Zeyno Baran, een bekende Amerikaans/Turkse neocon, o.a. verbonden aan het Hudson Institute. In het interview krijgt ze ruimschoots de kans haar paranoia over de Islam te spuien en te pleiten voor een Nederlandse minister van godsdienstzaken die zou moeten optreden als controleur van moskeën en Islamitische scholen. Dit omdat volgens haar er anders “rabiaat gedachtengoed” zou worden gepreekt dat gelijk zo staan aan “kinderporno”.

Sailliant detail: op dezelfde pagina een klein berichtje over het andermaal uitblijven van staatsubsidie aan het SGP, wegens de blijvende discriminatie van vrouwen binnen die partij. Maarja, dat zijn Christenen en dat interesseert Baran niet…

De vraag blijft: waarom dit interview? Waarom nu?

Tags:
De Pers, Zeyno Baran, Islamophobia, neocons

De Amsterdamse PvdA fractievoorzitter Tjalling Halbertsma had afgelopen week een probleempje. Hij had namelijk in aantekeningen bij de stadsbegroting zich enigzins laatdunkend over Marokkanen uitgelaten. In een passage over het schrappen van subsidie voor de klipper Stad Amsterdam, een project voor werkeloze jongeren had hij het volgende aangetekend: ‘Zet die kut-Marokkaantjes er maar op, kunnen we ze ‘kielhalen’ als ze niet willen luisteren.’ Nadat hij zijn aantekeningen naar de overige fractieleden/wethouders had gestuurd, was één van hen zo onvriendelijk om dit te lekken…

Grote commotie natuurlijk, zowel binnen z’n partij als erbuiten, maar gelukkig mocht hij aanblijven nadat hij zijn (niet al te gracieuse) excuses had aangeboden. Wel bleven sommige PvdA-ers verontwaardigd over het lekken van privé aantekeningen:

Partijleider Rob Oudkerk, wethouder van Sociale Zaken, is wel bereid tot commentaar. ‘’Het gaat om een intern stuk,'’ zegt hij. ‘’Daarin staan wel meer pittige commentaren op de begroting, ook over de onderdelen waar ikzelf over ga. ‘Wat is dat voor gezeik,’ bijvoorbeeld. Onparlementaire taal, maar die vrijheid moet je hebben als je de discussie in de fractie voert. Het woord kut-Marokkaan is de afgelopen tijd een van de meest gebezigde woorden. Ik vind het niet zo gek dat Halbertsma het dan ook gebruikt, al keur ik het daarmee niet goed.'’

Maar ja, die heeft dan ook met hetzelfde bijltje gehakt…

Ik moet zeggen, het blijft shockerend. Het doet er niet toe of dit privé aantekeningen zijn of niet, je kan verdomme van een linkse politicus toch wel verwachten dat ie geen racistische taal gebruikt. Het wordt nu gebagatalliseerd als een onschuldige verspreking, een incidentje, maar als iemand zo makkelijk het woord “kut-marokkaantjes” gebruikt dan is er toch wel iets meer aan de hand. Ik zeg niet dat Halbertsma of Oudkerk racisten zijn, maar ik denk wel dat ze niet geheel onbevooroordeeld zijn tegen bepaalde bevolkingsgroepen…

En dus vind ik het niet passen om krokodillentranen te laten over het “lekken” van privé zaken.