Tijdens een overleg in de Tweede Kamer over het personeelsbeleid nam zowel CDA als Christenunie afstand van de PvdA. „Absoluut onwenselijk”, luidde het oordeel van Tweede Kamerlid Knops (CDA). Zijn collega Voordewind van de ChristenUnie noemde het PvdA-plan „veel te voorbarig”. Ook de VVD had geen goed woord over voor de voorstellen van de PvdA om de begroting van het ministerie van Defensie drastisch te herschikken. „Ik verwijs het direct naar de prullenbak”, aldus Kamerlid Boekestijn. Het afgelopen weekeinde noemde minister Van Middelkoop (Defensie, CU) het plan van de PvdA al „ontmoedigend voor de krijgsmacht”.
In de notitie met de naam ‘In dienst van Nederland’ stelt de PvdA voor het aantal fregatten van de marine opnieuw te halveren (van zes naar drie), moet de landmacht opnieuw tanks inleveren (van 60 naar 44) en blijven van de artillerie nog 12 stuks geschut over (tegenover 24 in de plannen van minister Van Middelkoop). Ook het aantal operationele F-16 gevechtsvliegtuigen kan volgens de PvdA verder omlaag: van 72, zoals minister Van Middelkoop eerder voorstelde, naar 54.
Mij irriteert het ook: het gaat niet ver genoeg. Zoals ik al eerder zei toen de regering kwam met bezuinigingen op defensie schaf het dan helemaal af. We gebruiken het tenslotte alleen nog maar voor dubieuse “vredesmissies” in landen die ons liever zien gaan dan komen. Voor de landsverdediging is het leger allang niet meer nodig, nu de grootste dreiging van terroristen afkomstig is. Het geld dat we overhouden als het leger wordt afgeschaft kunnen we ook goed gebruiken, in de gezondheidszorg, het onderwijs, voor de opvang van de vergrijzing, noem maar op. En als we het leger niet afschaffen, maar ons blijven laten gebruiken voor verdere uitzendingen, dan zullen de kosten alleen maar toenemen, zoals minister van defensie Van Middelkoop al toegaf gisteren:
Wil Nederland de missie in Uruzgan voortzetten en ook in de toekomst een over de hele wereld snel inzetbare krijgsmacht hebben, dan moet er niet minder maar meer geld voor defensie beschikbaar komen, zegt de minister. „Niemand koopt wat voor een krijgsmacht die na één operatie is uitgewoond.” En: „Na meer dan vijftien jaar bezuinigen wordt het tijd dat de Nederlandse politiek begint te wennen aan het idee dat hogere defensieuitgaven nodig kunnen zijn.”
En dan hebben we het nog niet eens over de menselijke kosten.
De Nederlandse overheid onderschat volgens de Belgische topman van ING, Michel Tilmant, het belang van hoofdkantoren van grote bedrijven als ING. Nederland beseft onvoldoende dat internationale ondernemingen voor veel directe en indirecte werkgelegenheid zorgen.
Volgens Tilmant moeten het beloningsbeleid voor topbestuurders, het belastingklimaat, het toezicht op de financiële sector en de dienstverlening van de overheid verbeteren.
De aanvallen op topbeloningen lijken Tilmant, die zelf tot de vijf meestverdienende toplieden behoort, het meest dwars te zitten. ‘’Wij moeten concurreren met salarissen in Londen, New York en Singapore,'’ zegt hij in het Het Financieele Dagblad van vandaag. ‘’Als we hier getalenteerde mensen naar toe willen halen, dan moeten we ze marktconform kunnen belonen. De discussie hierover helpt, op zijn zachtst, gezegd niet.'’
Grappig hoor, hoe bezorgd zo’n “topman” opeens is over goede beloningen wanneer het over zijn eigen salaris gaat; vreemd genoeg werkt die bezorgdheid niet door naar de gewone medewerkers. Probeer zelf maar eens bij je baas aan te komen met het verhaal dat ze elders een programmeur|schoonmaker|ambtenaar|etc veel meer betalen. Daar kom je niet ver mee.
Het argument over werkgelegenheid is ook zielig; die verbetert niet of nauwelijks als zogenaamde topmensen meer gaan verdienen. Het tegenovergestelde lijkt vaker het geval: hoe meer de raad van bestuur verdient, hoe meer banen er worden geschrapt.
En ik zie het sowieso niet gebeuren dat het ING zijn zaakjes zo voor elkaar zou kunnen krijgen dat het op korte termijn zou kunnen verhuizen… Alleen rond Amsterdam Zuid-Oost staan al meer dan een half dozijn kantoren.
Omdat het GVB op straffe van boete heel strak op tijd moet rijden, gebeurt er het volgende, volgens Het Parool:
AMSTERDAM - Passagiers van het openbaar vervoer zijn de dupe van de strakke reistijden van de Amsterdamse trams en bussen. De bestuurders moeten, op straffe van een boete, exact op tijd rijden.
Het gevolg is dat veel passagiers vlak voordat ze willen instappen de deuren voor hun neus zien dichtslaan en verbijsterd op de halte achterblijven.
De oorzaak is het laatste exploitatiecontract tussen het GVB en haar opdrachtgever Stadsregio Amsterdam. Daarin is vastgelegd dat bij elke vertraagde rit een boete van vijftien euro wordt opgelegd. In de eerste acht maanden zou die boete inmiddels al 2,5 miljoen bedragen.
Dit had je van te voren kunnen voorspellen. Als je als klant of opdrachtgever het werk dat je afneemt op één bepaald kwaliteitsaspect gaat beoordelen en daar ook financiele consequenties aan verbind, dan zal de uitvoerende organisatie zich dus ook exclusief gaan richten op het hieraan voldoen, ook al gaat dit ten koste van de kwaliteit van de dienstverlening als geheel. In dit geval krijgt het GVB straf als de bussen of trams niet op tijd de rit afmaken, dus als het te lang duurt om mensen in te laden dan gaat de deur maar dicht.
Natuurlijk was het niet de bedoeling van Stadsregio Amsterdam dat dit zou gebeuren, maar hun probleem is dat ze geen rechtstreekse sturing kunnen geven aan het GVB, maar alleen dit soort stimulansen kunnen geven. Aangezien een stimulans concreet moet zijn, dus meetbaar, dus nooit veel meer kan zijn dan een simpele regel als “te laat = boete” wordt er nooit rekening gehouden met hoe zo’n stimulans de rest van de dienstverlening zal beinvloeden. Met de bedoeling achter de stimulans kan al helemaal geen rekening worden gehouden, want dat is niet waar mensen op worden afgerekend.
In een notendop dan is het probleem niet dat het GVB onklantvriendelijk te werk gaat, maar dat de Stadsregio Amsterdam het dwingt zo te werk te gaan, omdat het denkt door een aantal doelstellingen en stimulansen af te dwingen het GVB beter te kunnen laten werken.
Het burgemeestersreferendum in Utrecht is uitgedraaid op een volledige mislukking. Slechts 9,4 procent van de stemgerechtigden is komen opdagen. Hierdoor is het referendum ongeldig. Voor wat het waard is: Aleid Wolfsen won. Hij wordt waarschijnlijk donderdag door de gemeenteraad gekozen tot nieuwe burgemeester van Utrecht.
De enige twee kandidaten waren Ralph Pans en Aleid Wolfsen, beiden van de PvdA. Omdat minder dan dertig procent van de gerechtigden een stem heeft uitgebracht, is het referendum ongeldig verklaard.
Vandaag wordt er door de politiek gedaan alsof dit bewijst dat een burgemeestersreferendum zinloos is omdat de burger er niet op zit te wachten. Maar dat is natuurlijk onzin. Wat het bewijst is dat een keuze tussen twee verschillende PvdA kandidaten geen keuze is en dat de Utrechtse stemmers dit donders goed door hebben. Waarom zou in vredesnaam gaan stemmen als je helemaal geen PvdA burgemeester wilt?
Het enige gemeenteraadslid van de ChristenUnie in Wageningen is opgestapt vanwege haar geaardheid. Monique Heger heeft donderdagavond bekendgemaakt dat ze ontslag neemt als volksvertegenwoordiger in de gemeenteraad ‘wegens persoonlijke omstandigheden’. Heger is enige tijd geleden een relatie aangegaan met een vrouw, licht de partij het ontslag toe.
Een deel van haar steunfractieleden en bestuur liet weten moeite te hebben met ‘deze nieuwe situatie’ nadat Heger om hun mening had gevraagd. Heger zou daaruit zelf de conclusie hebben getrokken dat zij als raadslid geen volledig draagvlak heeft bij de mensen met wie zij een team vormt. “Dat is jammer, maar ik heb hier wel begrip voor”, zegt Heger op de lokale website van haar partij. “Uiteindelijk gaat het mij niet om mijzelf, maar om de politieke standpunten van de ChristenUnie. Daar moet je met elkaar voor kunnen gaan.”
En dat doet me denken. Hier hebben we iemand die de normen en waarden van haar partij onderschrijft, maar door haar geaardheid zich toch geroepen voelt het gemeenteraad lidmaatschap op te geven omdat deze normen en waarden nu eenmaal een zekere vijandigheid tegenover homosexualiteit met zich meebrengen. Mijn vraag is, waarom staan we het nog toe dat dit zo is, of erger, waarom staan we in Nederland een partij toe, de SGP, die discrimineert op geslacht?
Natuurlijk moet er ruimte zijn binnen het politiek stelsel voor partijen van alle soorten overtuigingen: Christelijk, conservatief, liberaal, communistisch, socialistisch, maar tegelijkertijd vind ik dat we op zijn minst kunnen eisen dat deze partijen zich houden aan artikel 1 vand e grondwet: niet discrimineren.
De comissie Dijkstal is eindelijk met haar advies gekomen over het beteugelen van de topinkomens. Gepresenteerd als radicale oplossing, gaan ze mij niet ver genoeg, want:
Het strengste regime, dat bijvoorbeeld zal gaan gelden voor bestuurders van universiteiten, hogescholen, bij de publieke omroep en in de cultuursector, schrijft een ‘salarisplafond’ voor: bestuurders mogen niet meer verdienen dan een minister (171 duizend euro, inclusief toeslagen en pensioenbijdrage). Ze moeten voldoen aan deze ‘Balkenende-norm’, tenzij de betrokken vakminister hen, in uitzonderingsgevallen, expliciet toestemming verleent om meer te verdienen. Dit noemt Dijkstal de ‘zware procedure’.
[…]
Dijkstals richtlijnen, die het kabinet waarschijnlijk overneemt, gelden alleen voor de bestuurders. Professionals die bij de organisaties werken, zoals presentatoren bij de publieke omroep, kunnen wel meer verdienen. Ook hebben de plannen louter betrekking op nieuw af te sluiten dienstverbanden; bestaande contracten kunnen niet worden opengebroken.
De schaal waarop deze regels zouden moeten gaan gelden is dus beperkt. Alleen bestuurders worden hieraan gebonden en dan ook nog eens in een beperkt aantal sectoren. Daarnaast wordt de deur opengehouden om hier toch van af te wijken en geldt het ook nog eens alleen voor nieuwe dienstverbanden.
Daarnaast is het maximale bedrag wat verdient mag worden nog steeds absurd, schandalig hoog, zeker in een land waarop we nog steeds voedselbanken nodig hebben.
Wat ik zou willen zien is als eerste een grens aan wat iedereen in dienst van de overheid of semi-overheid zou mogen verdienen; het wordt tenslotte allemaal van onze belastingcenten betaald en daar zijn betere bestemmingen voor te vinden. Daarnaast zou het ook goed zijn als de overheid sowieso grenzen zou stellen aan de topinkomens. Dat hoeven niet concrete grenzen te zijnL je kunt ook denken aan een richtlijn van niet meer dan een verschil van 10x tussen de laagste beloning en de hoogste beloning binnen een bedrijf.
Shit, is het alweer meer dan een maand geleden dat ik heb gepost? Sorry mensen. Om het een beetje goed te maken is hier een “klassiek” Frans meebrul lied van Patrick Bruel.
