Linkse Gedachten

Bloggers lijden aan gezondsheidproblemen door de stress van het updaten:

Two weeks ago in North Lauderdale, Fla., funeral services were held for Russell Shaw, a prolific blogger on technology subjects who died at 60 of a heart attack. In December, another tech blogger, Marc Orchant, died at 50 of a massive coronary. A third, Om Malik, 41, survived a heart attack in December.

Other bloggers complain of weight loss or gain, sleep disorders, exhaustion and other maladies born of the nonstop strain of producing for a news and information cycle that is as always-on as the Internet.

Amerikanen hé.

Buma/Stemra, da’s die louche kopijrechten organisatie die denkt dat ze de politie is, zich profileert als de kruisridder voor het onrecht dat de arme artiest wordt aangedaan maar in de praktijk zich vooral lijkt bezig te houden met wat de grote platenmaatschappijen e.d. goed vinden en daarom dus maar blogs met liefde voor muziek de nek om probeert te draaien. En waarom? Omdat ze wel eens Youtube videos embedden! Niet eigen videos uploaden of iets, maar gewoon zoals iedereen de embed functie van Youtube kennen en gebruiken.

Te achterlijk voor woorden toch?

Bonus BuSte pesten Youtube clip:

Het lijkt erop:

De Nederlandse overheid onderschat volgens de Belgische topman van ING, Michel Tilmant, het belang van hoofdkantoren van grote bedrijven als ING. Nederland beseft onvoldoende dat internationale ondernemingen voor veel directe en indirecte werkgelegenheid zorgen.

Volgens Tilmant moeten het beloningsbeleid voor topbestuurders, het belastingklimaat, het toezicht op de financiële sector en de dienstverlening van de overheid verbeteren.

De aanvallen op topbeloningen lijken Tilmant, die zelf tot de vijf meestverdienende toplieden behoort, het meest dwars te zitten. ‘’Wij moeten concurreren met salarissen in Londen, New York en Singapore,'’ zegt hij in het Het Financieele Dagblad van vandaag. ‘’Als we hier getalenteerde mensen naar toe willen halen, dan moeten we ze marktconform kunnen belonen. De discussie hierover helpt, op zijn zachtst, gezegd niet.'’

Grappig hoor, hoe bezorgd zo’n “topman” opeens is over goede beloningen wanneer het over zijn eigen salaris gaat; vreemd genoeg werkt die bezorgdheid niet door naar de gewone medewerkers. Probeer zelf maar eens bij je baas aan te komen met het verhaal dat ze elders een programmeur|schoonmaker|ambtenaar|etc veel meer betalen. Daar kom je niet ver mee.

Het argument over werkgelegenheid is ook zielig; die verbetert niet of nauwelijks als zogenaamde topmensen meer gaan verdienen. Het tegenovergestelde lijkt vaker het geval: hoe meer de raad van bestuur verdient, hoe meer banen er worden geschrapt.

En ik zie het sowieso niet gebeuren dat het ING zijn zaakjes zo voor elkaar zou kunnen krijgen dat het op korte termijn zou kunnen verhuizen… Alleen rond Amsterdam Zuid-Oost staan al meer dan een half dozijn kantoren.

Omdat het GVB op straffe van boete heel strak op tijd moet rijden, gebeurt er het volgende, volgens Het Parool:

AMSTERDAM - Passagiers van het openbaar vervoer zijn de dupe van de strakke reistijden van de Amsterdamse trams en bussen. De bestuurders moeten, op straffe van een boete, exact op tijd rijden.

Het gevolg is dat veel passagiers vlak voordat ze willen instappen de deuren voor hun neus zien dichtslaan en verbijsterd op de halte achterblijven.

De oorzaak is het laatste exploitatiecontract tussen het GVB en haar opdrachtgever Stadsregio Amsterdam. Daarin is vastgelegd dat bij elke vertraagde rit een boete van vijftien euro wordt opgelegd. In de eerste acht maanden zou die boete inmiddels al 2,5 miljoen bedragen.

Dit had je van te voren kunnen voorspellen. Als je als klant of opdrachtgever het werk dat je afneemt op één bepaald kwaliteitsaspect gaat beoordelen en daar ook financiele consequenties aan verbind, dan zal de uitvoerende organisatie zich dus ook exclusief gaan richten op het hieraan voldoen, ook al gaat dit ten koste van de kwaliteit van de dienstverlening als geheel. In dit geval krijgt het GVB straf als de bussen of trams niet op tijd de rit afmaken, dus als het te lang duurt om mensen in te laden dan gaat de deur maar dicht.

Natuurlijk was het niet de bedoeling van Stadsregio Amsterdam dat dit zou gebeuren, maar hun probleem is dat ze geen rechtstreekse sturing kunnen geven aan het GVB, maar alleen dit soort stimulansen kunnen geven. Aangezien een stimulans concreet moet zijn, dus meetbaar, dus nooit veel meer kan zijn dan een simpele regel als “te laat = boete” wordt er nooit rekening gehouden met hoe zo’n stimulans de rest van de dienstverlening zal beinvloeden. Met de bedoeling achter de stimulans kan al helemaal geen rekening worden gehouden, want dat is niet waar mensen op worden afgerekend.

In een notendop dan is het probleem niet dat het GVB onklantvriendelijk te werk gaat, maar dat de Stadsregio Amsterdam het dwingt zo te werk te gaan, omdat het denkt door een aantal doelstellingen en stimulansen af te dwingen het GVB beter te kunnen laten werken.

Nederland heeft als klein, dichtbevolkt land relatief veel last van vervuiling door zogenaamd fijn stof, waarvan veel afkomstig is van (diesel)auto’s. Daarom wilde de regering vorig jaar al een roetfilter op dieselauto’s invoeren, maar daar stak de Europese Commissie een stokje voor. Vorige week heeft het Europese Hof van Justitie dit verbod goedgekeurd, omdat een roetfilter verplichting in strijd zou zijn met “de vrije markt”. Dit ondanks dat alle autofabrikanten verplicht zouden zijn om een roetfilter op hun dieselmodellen aan te brengen. Blijkbaar is zo’n maatregel alleen toegestaan als het in heel de EU wordt doorgevoerd.

Het is een typisch voorbeeld van de illusie van de vrije markt. In de ideologie van de vrije markt wordt de verplichte roetfilter niet gezien als een legitieme maatregel van de Nederlandse regering om de lucht kwaliteit in het land te bevorderen, maar als een illegitieme maatregel om de vrije handel in dieselauto’s in te perken. Als mensen een auto willen met roetfilter dan moeten ze daar zelf voor kiezen, maar ze moeten ook de vrijheid hebben om een auto zonder roetfilter te kiezen. Dat hun keuze schadelijke gevolgen heeft voor anderen valt buiten het vrije markt denk-kader. De vrije markt legt dus wel degelijk beperkingen op aan de keuzevrijheid van haar deelnemers.

Maar eigenlijk doet de vrije markt zelf helemaal niets. Als de Nederlandse regering een roetfilter voor dieselauto’s verplicht wilt stellen, dan moet de Europese Unie er aan te pas komen om dit te verbieden. Alleen door het invoeren van een hele reeks van verdragen, internationale regelgeving en nationale wetgeving kan het natuurlijke streven om de markt te reguleren worden bedwongen. Dit is trouwens geen nieuw verschijnsel. John Gray, een Brits econoom die o.a. doro Margaret Tatcher veel werd geraadpleegd, heeft een aantal jaren geleden hier al een boek over geschreven, False Dawn. Hierin bescrhijft hij hoe het beeld van de ideale vrije markt uit het Engeland van de negentiende eeuw alleen in stand kon worden gehouden door voortdurend overheidsingrijpen, door tegen elke poging de markt in te perken streng op te treden.

Er is dus een natuurlijke impuls om grenzen te stellen aan de markt, niet alleen door overheden die andere belangen dan de economische wilt beschermen of door arbeiders die zichzelf willen onttrekken aan een onderlinge concurrentiestrijd, maar ook door bedrijven, die al snel leren dat het handiger is om niet al te veel te concurreren en de markt een beetje te verdelen dan op het scherp van de snede volgens de vrije markt theorie te opereren.Dan hebben we het er nog geeneens over dat in een echt vrije markt, bedrijven dus ook geen bescherming genieten tegen fraude of andere misdaden.

Dat de vrije markt als de natuurlijke staat van de economie wordt gepresenteerd en niet als iets dat louter in stand wordt gehouden door een complex stelsel van nationale en internationale wet- en regelgeving — in principe dus enkel door de bescherming van de overheid — is een kwestie van ideologie. Hierdoor wordt elke poging to regulatie, hoe onschuldig ook, al snel gezien als iets onnatuurlijks of zelfs kwaadaardigs. En dat maakt het dus makkelijker om bv. een maatregel ter bescherming van de luchtkwaliteit in Nederland af te schilderen als een inbreuk op de rechten van de autofabrikanten te verkopen wat zij willen.

Waarom het zogenaamde “expertise centrum kinderen en reklame” (quote NOS journaal) tegen een voorstel is om fastfood reclame voor kinderen onder de twaalf jaar te verbieden? Ze zeggen omdat het geen zin heeft en het beter is kinderen te leren om te gaan met reclame, maar misschien ook wel omdat het bestuur van deze stichting uit de volgende personen bestaat:

Het bestuur van Stichting Reklame Rakkers bestaat uit de volgende drie personen:

Drs. Anouk Pappers Communicatie adviseur en Directeur Coolbrands Nederland
Mevr. Els van Zijl Kidsmarketeer, Directeur adviesbureau E@work
Drs.Tamara Platteel Promovendus Universiteit Leiden

Reclame mensen een stichting laten besturen die zich zogenaamd inzet om kinderen met reclame te laten omgaan? Dat is net zoiets als wolven inzetten als schaapsherders…. (Let ook eens op de indrukwekkende lijst met sponsors uit het bedrijfsleven onderaan de pagina)

En dit was de beste optie?

Om zo veel mogelijk financieel voordeel uit de overname te halen, verdwijnen bij beide banken in totaal 23.600 banen, circa tien procent van het totale aantal arbeidsplaatsen. Bijna dertienduizend arbeidsplaatsen worden direct geschrapt, waarbij gedwongen ontslagen niet worden uitgesloten. Bij de investeringstak van de concerns gaan 4500 banen weg. Mogelijk worden de investeringsactiviteiten van ABN Amro verkocht.

Nog eens elfduizend banen worden bij toeleveranciers in lagelonenlanden ondergebracht. Het zal daarbij vooral gaan om banen bij de automatiseringsafdelingen.

Alleen omdat een klein groepje aandeelhouders ontevreden is over de winst die ABN Amro maakte moeten meer dan 23.000 mensen werkeloos worden gemaakt?

Nee!

Het NOS journaal kan soms verrassende inzichten opleveren in hoe de gevestigde journalistiek bepaalde onderwerpen benaderd en welke aspecten ervan het naar voren haalt en welke het negeert. Het, met de half acht concurrent van RTL4, is namelijk het belangrijkste, meest geconcentreerde nieuws bulletin van Nederland. In zo’n 25 minuten moet het belangrijkste, meest interessante nieuws van binnen en buitenland worden behandeld. Natuurlijk is er sowieso geen ruimte om écht diep op een onderwerp in te gaan, maar nog erger is dat het meestal geeneens mogelijk is om alle aspecten van een bepaald onderwerp te behandelen, hoe summier ook. Voor elk onderwerp moeten keuzes worden gemaakt in wat ervan behandeld zal worden en in die keuzes komt de (onbewuste) ideologie van de Nederlandse journalistiek naar voren.

Dit keer was het het verhaal over de dreigende overnamestrijd rondom de ABN Amro die inzicht gaf in wat het NOS journaal belangrijk vindt. In de eerste plaats werd het gepresenteerd als een puur zakelijk verhaal, met de nadruk op de manoeuvres die de verschillende partijen in het gevecht van plan zijn en de gevolgen ervan voor de aandelen en de aandeelhouders.

In de tweede plaats kwam dit naar voren in de deskundigen die werden gevraagd om commentaar te leveren. Wie kreeg uitgebreid de gelegenheid om zijn standpunt uiteen te zetten? Juist, de voorzitter van de Vereniging van Effecten Bezitters. En wie waren nergens te zien en wiens belangen werden helemaal niet genoemd? Juist, vertegenwoordigers van het ABN Amro personeel en de vakbonden. Terwijl dit toch de mensen zijn die de gevolgen van de overnamestrijd als eerste gaan voelen, op de voet gevolgd door die andere groep die niet in beeld kwam, de klanten van de ABN Amro. Je kunt er natuurlijk vergif op in nemen dat wat er ook gebeurt, er straks flink in zowel het personeelsbestand als het aantal kantoren zal worden gesneden, met alle gevolgen vandien.

Maar dat is blijkbaar niet belangrijk genoeg voor de NOS…